ΑΡΘΡΑ & ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

«Περιμένοντας τη νονά»

(Κοινή συνέντευξη Θανάση Τσαλταμπάση – Λευτέρη Ελευθερίου)

Περιμένοντας τη Νονά | Nisos Magazine

-Τι γυρεύουν ο Θανάσης Τσαλταμπάσης και ο Λευτέρης Ελευθερίου για πολύ καιρό στην όμορφη Νάξο;

-Η Demy, από γνωστή τραγουδίστρια, πώς καταλήγει να κάνει «κολλητή» παρέα μαζί τους; Ταιριάζουν;

-Η Κατερίνα Παπουτσάκη τραγουδάει στην Κολωνία της Γερμανίας;

-Πόσα πράγματα μπορεί να περιμένει ένας άνθρωπος ως βαφτισιμιός;

-Γίνεται η ζωή σενάριο ή το σενάριο ζωή;

Για όλα τα παραπάνω, μέσα από πολύ γέλιο και συναίσθημα μας απαντάει ο Νίκος Ζαπατίνας, στην καινούργια του ταινία «Περιμένοντας τη Νονά», η οποία θα κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες των κινηματογράφων τον Δεκέμβριο του 2018.

Στο μεταξύ όμως, για να μη σας κρατάμε σε αγωνία μέχρι… την έλευση του χειμώνα, συναντήσαμε τον Θανάση Τσαλταμπάση και τον Λευτέρη Ελευθερίου, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στη Νάξο, και καταφέραμε να αποσπάσουμε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την πολυαναμενόμενη ταινία.

1. Μαζί και στον κινηματογράφο. Θεωρείτε ότι έτσι ολοκληρώνεται και ένας κύκλος συνεργασίας;

Θ: Όταν βρίσκεις ανθρώπους που ταιριάζεις τόσο στη δουλειά και αυτή η χημεία έχει και ουσιαστικό αποτέλεσμα, τότε αυτό που αισθάνεσαι είναι να υπάρχει κι άλλη γόνιμη συνέχεια. Αυτό αισθάνομαι με τον Λευτέρη.
Λ: Ένας κύκλος ναι, όχι ολόκληρο το σχήμα. Μένει η συνεργασία στο θέατρο. Η συγκεκριμένη συνεργασία επεφύλασσε αγάπη, σεβασμό, συνεργατικότητα και μάλλον επανάληψη στο μέλλον.

2. Πόσο δύσκολη είναι η αποπεράτωση μιας ταινίας μεγάλου μήκους στην Ελλάδα;

Θ: Οποιαδήποτε δουλειά που θες να κάνεις με σοβαρότητα και συνέπεια είναι δύσκολη, πόσο μάλλον ο κινηματογράφος που απ’ τη φύση του είναι μια τέχνη που απαιτεί και το ακριβό τεχνικό κομμάτι για να βγει σωστό το αποτέλεσμα. Στην Ελλάδα που χρόνια τώρα ματώνει σε οικονομικό επίπεδο, τα πράγματα είναι αντικειμενικά δύσκολα. Οι παραγωγοί μας όμως, συνδυάζοντας το μεράκι με το οικονομικό ρίσκο, που εκ των πραγμάτων έχει η παραγωγή μιας ταινίας, νομίζω πως συνέβαλαν τα μέγιστα στο να βγει ένα άψογο καλλιτεχνικό και εμπορικό, ελπίζω, αποτέλεσμα.
Λ: Πολύ δύσκολο, και ο βασικός λόγος είναι οικονομικός. Οι χορηγοί λόγω της κρίσης δεν έχουν πια τόσα χρήματα να διαθέσουν. Η Ελλάδα είναι μικρή αγορά, σε σχέση με τα χρήματα που πρέπει να δαπανηθούν, εάν θες ένα αποτέλεσμα άκρως επαγγελματικό, και σε μία δεδομένη χρονική στιγμή μάλιστα, που «κατεβαίνει» ψηφιακά η ταινία από το διαδίκτυο και τα εισιτήρια δεν είναι πολλά για να καλύψουν τα έξοδα.

3. Τώρα θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι κλισέ. Βρήκατε κοινά σημεία του χαρακτήρα σας με τους ρόλους που υποδυθήκατε;

Θ: Αυτό που πάντα ψάχνω στους ρόλους είναι τα διαφορετικά και όχι τα κοινά σημεία. Οπότε βρήκα, σκόπιμα, ελάχιστα κοινά! Το δυνατό κοινό σημείο που υπάρχει πιστεύω είναι το δυνατό συναίσθημα της φιλίας. Τα δίνω όλα για τους φίλους μου και το ίδιο κάνει και ο Ηρακλής στην ταινία με τον Αγησίλαο.
Λ: Πάντα ψάχνω κοινά και πάντα βρίσκω κοινά. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι ανακαλύπτω διαρκώς πόσα κοινά έχω με έναν χαρακτήρα, τα οποία για λόγους ανασφάλειας δεν παραδέχομαι. Είμαστε άνθρωποι και μας ενώνουν πολλά περισσότερα από όσα μας χωρίζουν. Όταν εφαρμόζω αυτόν τον κανόνα και στην υποκριτική, πλησιάζω στην κατανόηση του χαρακτήρα και βγαίνει ο ρόλος μου πιο ανθρώπινος.

4. Γιατί επιλέξατε να συμμετάσχετε στην ταινία «Περιμένοντας τη νονά»;

Θ: Ο Νίκος Ζαπατίνας είναι αγαπημένος φίλος πια, το κυριότερο όμως είναι ότι είναι ένας υπέροχος συνεργάτης και σκηνοθέτης και αποτελεί εγγύηση για ‘μένα και τα προσωπικά καλλιτεχνικά μου γούστα.
Λ: Γιατί όταν βλέπω ένα σενάριο που με έκανε να γελάσω, συνεργάτες που ονειρεύομαι να δημιουργώ μαζί τους – από τους πρωταγωνιστές μέχρι τον τελευταίο τεχνικό – για το ταλέντο τους και την ηθική τους, η συγκίνηση του να γυρίζεται η ταινία στην αγαπημένη μου Νάξο, όταν, επιπλέον, βλέπω τους ανθρώπους του νησιού που έχω μεγαλώσει μαζί τους να την αγκαλιάζουν τόσο γενναιόδωρα και υποστηρικτικά, θα ήμουν χαζός να πω όχι.

5. Σε μια πρόταση θα ήθελα να μου περιγράψετε την επίγευσή σας από τα γυρίσματα στη Νάξο.

Θ: Η πιο γλυκιά και δημιουργική κούραση που λατρεύω να ζω.
Λ: Ένας παράδεισος ανεξάντλητος.

6. Μαζί σας έκανε και το πρώτο της κινηματογραφικό βήμα η Demy. Πείτε μας λίγα λόγια για τη συνεργασία σας.

Θ: Η Demy είναι ένα γλυκύτατο πλάσμα, με απόλυτη πειθαρχία και επαγγελματισμό, κάτι που λατρεύω να βλέπω σε ηθοποιούς. Χειρίστηκε το συναίσθημα και τα εκφραστικά της μέσα σαν πραγματική ηθοποιός και αυτό την κατέταξε πολύ ψηλά στα μάτια μου. Εύχομαι να έχει λαμπρό μέλλον.
Λ: Άψογη! Δεν μπορώ να πω ότι αναρωτήθηκα κάποια στιγμή, γιατί η Demy; Το ταλέντο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και οι ταλαντούχοι άνθρωποι μπορούν να επιβιώσουν με αγάπη και υποστήριξη σε κάθε χώρο, να ανθίσουν και να ανθίσει και το έργο μαζί τους. Είναι και εξαιρετικός άνθρωπος εκτός των άλλων.

7. Τι συντέλεσε στο να γυριστεί τελικά η ταινία στο νησί της Νάξου και όχι σε κάποιο άλλο νησί;

Θ: Ο Νίκος Ζαπατίνας πάντα λατρεύει να αναδεικνύει τα όμορφα μέρη της Ελλάδας. Σε αυτή την ταινία που ήθελε οι ήρωες να ασχοληθούν με πολλά επαγγέλματα και καταστάσεις, η Νάξος ήταν ιδανική με τον πλουραλισμό τοπίων που διαθέτει. Και, φυσικά, το κερασάκι ήταν ο Λευτέρης που είναι από το νησί και ήξερε κάθε ενδιαφέρουσα γωνιά, για να προτείνει στον σκηνοθέτη μας. Τέλος, η μακρόχρονη συνεργασία των παραγωγών με την Κατερίνα Ανδρούτσου, η οποία ζει και εργάζεται στη Νάξο, επισφράγισε την επιλογή για το νησί.
Λ: Το νησί. Το νησί από μόνο του. Ήταν από τα ελάχιστα νησιά που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν σε τόσες εναλλαγές τοπίων που απαιτούσε το σενάριο. Η Νάξος αποκάλυψε πάλι την πολυποίκιλη μοναδικότητά της.

8. Πότε βγαίνει η ταινία «Περιμένοντας τη νονά» στις ελληνικές αίθουσες και ποια η σκέψη σας για τις κριτικές;

Θ: Η ταινία θα βγει κοντά στα Χριστούγεννα, μια εποχή πραγματικά ευνοϊκή για τον κινηματογράφο γενικότερα. Όσο για τις κριτικές, ούτε τις σνομπάρω, αλλά ούτε τις παίρνω τοις μετρητοίς. Όταν εγώ είμαι σίγουρος γι’ αυτό που κάνω, είμαι πολύ δυνατός μέσα μου. Και εδώ είμαι.
Λ: Τον ερχόμενο Δεκέμβρη γίνεται η πρεμιέρα στο νησί. Εμείς ό,τι είχαμε να κάνουμε, το κάναμε. Οι κριτικές, ακόμη και οι σκληρές, είναι ευπρόσδεκτες, αν δεν είναι προσβλητικές. Επίσης, κατά κύριο λόγο, με αφορούν οι κριτικές του κόσμου, αυτές που εισπράττω στον δρόμο και στις αίθουσες (στις οποίες συνηθίζω να πηγαίνω πολύ τακτικά, όταν παίζω σε μια ταινία) και όχι τόσο η ασυδοσία του διαδικτύου.