Του Παναγιώτη Καρανίκα

Η Νάξος μπορεί να είμαι μία στον κόσμο, αλλά – όπως καλά γνωρίζετε – έχει και μία μικρή αδερφή. Η Νάξος της Σικελίας ή Giardini di Naxos, όπως είναι το επίσημο όνομά της, είναι μία παραθαλάσσια κωμόπολη, ανατολικά της Κατάνια, στα «πόδια» της Αίτνας.

Κατά τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1997, το γραφικό Giardini αποφασίστηκε από την τότε δημοτική αρχή να μετονομαστεί σε Giardini di Naxos, αφού εκεί, κατά την αρχαιότητα, ήταν ο αρχαίος οικισμός της Νάξου.

[dropcap type=»background»]O[/dropcap]αρχαίος οικισμός βρισκόταν πάνω σε πετρώδη λάβα, στη μικρή χερσόνησο του Σχίζου, και στην αμέσως βορειότερη περιοχή, με συνολική έκταση 40 εκταρίων, σε μία τοποθεσία η οποία αποτέλεσε το πρώτο φυσικό λιμάνι για τα ελληνικά πλοία που, κατευθυνόμενα προς τη Σικελία, περνούσαν από το νοτιότατο άκρο της Ιταλίας.

Όπως μας πληροφορούν ο Έφορος και ο Θουκυδίδης, τα πλοία, όπου βρισκόταν ο Θεοκλής ή Θουκλής, ο ιδρυτής-οικιστής της αποικίας της Νάξου, παρασύρθηκαν από τους ανέμους στη Σικελία. Ακόμη, αναφέρεται ότι, αν και η Νάξος ιδρύθηκε από τους Χαλκιδείς της Εύβοιας, το 735 π.Χ., υπάρχει η παραδοχή ότι, κατά πάσα πιθανότητα, συμμετείχαν στην ίδρυση και Νάξιοι από το ομώνυμο μεγάλο νησί του Αιγαίου.

Η πόλη κείται σήμερα πάνω σε ένα ανώτατο επίπεδο τοπίου. Πρέπει να ήταν τότε, στην κλασική εποχή του 5ου αιώνα π.Χ., όπως υποθέτουν οι ειδικοί, που οι πρώτοι άποικοι κατά την άφιξή τους βρήκαν μια ελαφρά λοφώδη περιοχή, και έως το δεύτερο ήμισυ του 8ου αιώνα π.Χ., που διατηρήθηκε. Επίσης, κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ., μετά την ανοικοδόμηση της πόλης, κατά την κλασική περίοδο, ισοπεδώθηκε τεχνικά.

[dropcap type=»default»]Η[/dropcap] νέα πόλη ιδρύθηκε, μεγάλωσε και ακολούθησε τη μοίρα σχεδόν όλης της Νότιας Ιταλίας και της Σικελίας. Οι αγρότες και οι ψαράδες του μικρού χωριού έφυγαν, άλλοι για την Αμερική και άλλοι για τη Γερμανία. Το χωριό ερήμωσε και, εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, άρχισε πάλι να μεγαλώνει, να γίνεται κωμόπολη και τουριστικός προορισμός. Τα χρήματα της Αμερικής και της Γερμανίας έγιναν ξενοδοχεία και τουριστικά καταλύματα και η πόλη πήρε τα πάνω της…

Κάπου εκεί, γύρω στο 1985, έγινε γνωστό στη Νάξο του Αιγαίου ότι υπήρχε άλλη μία Νάξος, στη Σικελία.

Η ιστορία της αδελφοποίησης των δύο πόλεων ξεκινάει από το 1988, όταν ένα φιλόδοξο σχέδιο του τότε Εξωραϊστικού Πολιτιστικού Συλλόγου Νάξου δεν προχώρησε, λίγο πριν την πραγματοποίησή του.

Η ιδέα ήταν του τότε προέδρου του συλλόγου Δημήτρη Κατσούρη, ο οποίος είχε συνεργάτες-μέλη του διοικητικού συμβουλίου ενεργούς πολίτες που προσέφεραν πολλά στον πολιτισμό του νησιού, όπως ο Κυριάκος Κοντοπίδης, ο Γιάννης Φρατζέσκος κ.ά.. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σχέδιο περιελάμβανε ταξίδι με το επιβατηγό Οχηματαγωγό ΠΑΡΟΣ της Ανώνυμης Ναυτιλιακής Εταιρείας Νάξου, στο οποίο θα συμμετείχαν, μάλιστα, και Χαλκιδείς, λόγω του ότι εποίκησαν την πόλη τα αρχαία χρόνια μαζί με τους Νάξιους.

H πρώτη συνάντηση αντιπροσωπειών των δύο δήμων έγινε στη Νάξο της Σικελίας, το 2000, όταν μία ομάδα Δημοτικών Συμβούλων, με επικεφαλής τον τότε δήμαρχο Βασίλη Κόκοτα, επισκέφθηκε την ιταλική πόλη – αποικία αρχαίων Ελλήνων (Χαλκιδέων και Ναξίων). Στη συνέχεια, τη φιλοξενία ανταπέδωσαν οι Έλληνες, κατά την εορτή του Αγίου Νικοδήμου, οπότε και ολοκληρώθηκε η πρώτη αδελφοποίηση των δύο πόλεων, την οποία μάλιστα παρακολούθησαν πολίτες μέσω τηλεδιάσκεψης. Όμως, εκείνη η σημαντική επίσκεψη επισκιάστηκε από την ταυτόχρονη επίσκεψη του τότε Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στη Νάξο, μία εποχή που μαινόταν ο «πόλεμος» Εκκλησίας-Πολιτείας για τις νέες ταυτότητες.

Το αρχαίο θέατρο της Νάξου

Νέα επίσημη επίσκεψη είχαμε στο πλαίσιο αδελφοποίησης εννέα ευρωπαϊκών πόλεων, το 2005. Τότε, ο Δήμος Νάξου συμμετείχε με οκταμελή αντιπροσωπεία στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα αδελφοποιήσεων «Town Twinning Meeting», στα πλαίσια ενός ευρύτερου προγράμματος με τίτλο «Eurocitizens», που πραγματοποιήθηκε στο Giardini – Naxos της Σικελίας, στις 7-14 Νοεμβρίου. Στη συνάντηση των εννέα δήμων από επτά διαφορετικές χώρες, εκτός από τη Νάξο (Giardini) της Ιταλίας που ήταν και ο οικοδεσπότης, συμμετείχαν επίσης δύο δήμοι από Πορτογαλία, δύο από Ελλάδα (Νάξος, Χαλκίδα) και ένας από Εσθονία, Λετονία, Πολωνία και Ουγγαρία.

Στόχος του προγράμματος ήταν η ανταλλαγή απόψεων και η συνεργασία σε θέματα τοπικής ανάπτυξης, τουρισμού, πολιτισμού, προβλημάτων νέων, ένταξης ατόμων με ειδικές ανάγκες, προστασίας του περιβάλλοντος κ.ά.. Στο τέλος της συνάντησης, υπογράφηκε κοινό σύμφωνο συνεργασίας και δόθηκε όρκος αδελφοποίησης. Τον Δήμο Νάξου εκπροσώπησε ο τότε Αντιδήμαρχος Νάξου, Στράτος Φουτάκογλου, συνοδευόμενος από πολίτες, επιχειρηματίες και εκπροσώπους φορέων της Νάξου.

Τελευταίο επεισόδιο αποτέλεσε η επίσκεψη αντιπροσωπείας του Δήμου Νάξου, με επικεφαλής τον ίδιο τον δήμαρχο, Μανώλη Μαργαρίτη, στην αδελφοποιημένη πόλη της Σικελίας Giardini Naxos.

Η ανανέωση των σχέσεων συνεργασίας και η προετοιμασία μελλοντικών στοχευμένων συνεργασιών στον τομέα του πολιτισμού και του τουρισμού μεταξύ του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων και του Δήμου Giardini Naxos της Σικελίας, καθώς και η υπογραφή του συμφώνου δέσμευσης για την ευρωπαϊκή ενότητα βρέθηκαν στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Ο Μανόλης Μαργαρίτης, συνοδευόμενος από τον εντεταλμένο σύμβουλο, Γιάννη Τσολάκη, κατά την επίσκεψή του στην αδελφοποιημένη σικελική πόλη, μετά από πρόσκληση του Δημάρχου της Nello Lo Turco, παρέστη σε σειρά εκδηλώσεων, με στόχο τη σύσφιξη των σχέσεων και την υπογραφή συμφώνου ενίσχυσης της συνεργασίας. Μάλιστα, αντάλλαξε και δώρα με τον δήμαρχο Lo Turco, ενώ – για πρώτη φορά – έγιναν και δηλώσεις.

Ο Δήμαρχος Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, εμφανώς ικανοποιημένος από την πορεία των εργασιών και τις συζητήσεις για μελλοντική συνεργασία των πόλεων, δήλωσε τα εξής: «Το ταξίδι αυτό ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητικό για τη συνεργασία της Νάξου με την αδελφή πόλη Giardini Naxos. Η συνεργασία μας θα συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα, καθώς σχεδιάζουμε τη δημιουργία ενός δικτύου πόλεων για την ανάπτυξη συνεργασιών σε διαφόρους τομείς δράσης.».

Η υπόθεση αυτή μας έκανε να ψάξουμε τι χωρίζει και τι ενώνει τις δύο πόλεις. Τη Νάξο του Αιγαίου και τη Νάξο της Σικελίας. Και, μάλιστα, βρήκαμε πολλά και ενδιαφέροντα κοινά σημεία, τα οποία μπορούμε να διακρίνουμε δια γυμνού οφθαλμού, υπό τους ήχους του γνωστού τραγουδιού «Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη. Χιόνια η μια και χιόνια η άλλη…».

Tags : featured